Ülkede yaşanan bir iç savaş, saldıran burjuvazi, katledilen işçi sınıfının üyeleridir. Sadece AKP iktidarı döneminde Türkiye’de patronlar işyerlerinde çalıştırdıkları toplam 39 bin işçiyi katletmiş. Bu küçük bir şehrin komple yok edilmesidir. On binler yaralanmış, sakat kalmış. Saldırılar ise günlük olarak sürüyor. Her yıl yaklaşık iki bin kişi iş yerlerinde sağlık ve can güvenliği için gerekli önlemler alınmayarak katlediliyor. Bu patronların, dev kapitalist şirketlerin işçi sınıfına açtığı bir savaştır. Her işçi çalıştığı saatler içinde bu saldırının muhtemel hedefidir. Kapitalizm işçinin alın terini azgınca sömürmeden ve kanını içmeden yaşayamaz. Kapitalistler kendi düzenlerini yürütmek, sömürü oranı ve miktarını azami ölçüde artırmak için her yolu dener. Fabrikalarda çalışma düzeni ve iş yasaları onların çıkarlarını koruyacak şekilde düzenlenir. Yargı sistemi onları korumak içindir. Siyasete onların çıkarını savunan partilerin egemen olması sağlanır. İşçi sınıfı ve emekçi kitlelerin çıkarını savunan siyasi parti ve örgütlere her türlü saldırı yapılır. Demokratik ve meşru mücadele alanlarının hepsine sürekli bir baskı ve saldırı uygulanır. Yani savaş hali yaşamın her alanında kesintisiz bir şekilde yürür.
Bugün işçi sınıfına ve emekçi kitlelere hayatın her alanında azgın bir saldırı devam ediyor. Artık her bir işçinin katledilmesi patronlar için en ucuz maliyet olarak görülüyor. Dolayısıyla her gün birçok iş yerinde tek tek işçi cinayetleri işleniyor. Bunların hiçbiri haberlere dahi konu olmuyor. Ancak toplu cinayetlerin yaşanması halinde mızrak çuvala sığmıyor ve kamuoyu sınırlı bilgi sahibi olabiliyor. Burjuva basın ise olayları çarpıtmak ve gerçeklerin oltaya çıkmasını engellemek için yalan yanlış birçok bilgiyi yayıyor.
Bu cinayetlerin hepsinde trajikomik bir yargı oyunu oynanıyor. Soma maden işletmelerinde katledilen 301 işçinin failleri kelimenin gerçek anlamıyla komik cezalar almış, patronlar adeta mükafatlandırılmıştır. Şirketin kurucusu ve sahibi Alp Gürkan hiç ceza almazken, Soma’daki şirketin yönetim kurulu başkanı Can Gürkan sadece beş yıl hapis cezası almıştır. Yani öldürdüğü her işçi için beş ay bile hapis yatmaz. Benzer bir durum Karaman Ermenek’de yaşanır. Katil yine patron, canından olan işçidir. Madeni su basar ve 18 can yer altında kalır. Cansız bedenleri tam 38 gün sonra çıkarılır. Şirketin sahibi ve işletmecileri en fazla beş yıl hapiste kalıp serbest bırakılır. Hendek havai fişek fabrikasındaki patlamada yedi insan katledilir. Katiller yine kısa sürede çıkar. Erzincan İliç maden maciası; Çöpler Altın Madeni dokuz işçiyi diri diri toprağa gömerek katleder. Sakarya Hendek Oba Makarnası fabrikasında patlama, katledilen beş işçi. Bu dosyada patronlar yargılanmıyorlar bile… Caydırıcılık sağlayacak ceza zaten gündemde değil. Göstermelik cezalar sadece yakınını kaybeden insanların ilk tepkilerini yatıştırmak için… Balıkesir Karesi’deki ZSR Patlayıcı Sanayi fabrikasında patlama ve katledilen on bir işçi… Şirket sahipleri sanık olarak dahi mahkemeye çıkmaz. Onlar emeğin azgın sömürüsüne, emekçinin kanına doymuyor. En son toplu cinayet HABAŞ’da 9 Kasım’da yaşandı. Örneklerde de görüldüğü gibi kapitalist sistemde her işletme bir cinayet şebekesi çalışıyor.
Kurulduğu günden beri onlarca işçinin kanına giren bu şirket için başka bir isim bulamadım. Son İzmir Aliağa’daki HABAŞ demir çelik fabrikasında gerçekleşen toplu cinayet bir kez daha işin çığırından çıktığını gösteriyor. Egemen basın ve AKP iktidarı aceleyle iş kazası ve gerekli hukuki önlemlerden bahsediyor. Daha baştan bu toplu cinayetin üstü “iş kazası” denilerek örtülüyor. Bir şeye kaza demek bütün tedbirler alınmasına rağmen, öngörülemeyenin gerçekleşmesi anlamına gelir. Gereken hiçbir tedbirin alınmadığı koşullarda gerçekleşen ölüm cinayettir. HABAŞ’da bütün çağrı ve uyarılara rağmen işyeri güvenliği için gereken tedbirler alınmaz. Bu cinayetlerin silahı tedbir almamak, katili tedbiri almayandır.
Katilleri aklamanın ilk adımları bilfiil bakanlar tarafından atılıyor. Devletin güvenlik güçleri, katilleri ve onların mal varlıklarını korumak üzere yoğun tedbirler alıyor. Katledilenlerin aileleri, sınıf kardeşleri, tepki gösteren tüm vicdanlı insanlar hedef alınıyor. Katliam boyutundaki cinayetin toplumdan saklanması için acilen yayın yasağı getiriliyor. AKP iktidarı bütün bileşenleriyle harekete geçiyor. Sistemin yargı ayağı hızla devreye giriyor ve Aliağa Cumhuriyet Başsavcılığının talebi üzerine Aliağa Sulh Ceza Hakimliğinin kararıyla soruşturma tamamlana kadar dosya kapsamında olayla ilgili her türlü haber, röportaj, eleştiri ve yorum içeren yayınlar yasaklanıyor. Bu toplu cinayetin suç ortakları hep beraber örganize biçimde saldırıya devam ediyor.
Kapitalist sistem, iktidar aygıtının tüm bileşenlerini fütursuzca kullanarak emekçileri vahşice sömürüp kanını içiyor. Aliağa’daki HABAŞ işçi katliamı bunu bir kez daha bize gösteriyor. HABAŞ defalarca cinayet işlemiş, bunların hiçbirinde ciddi bir bedel ödememiştir. Türkiye’de birçok şirket gibi bunların da cinayet sicili oldukça kabarıktır. Son toplu cinayetiyle birlikte 2018 den bu yana onlarca işçiyi katleder. Şirketin en üst düzey yöneticisi ve en büyük pay sahibi Mehmet Rüştü Başaran geçmişte göstermelik ceza alır. Daha sonraki cinayetlerde yapılan yargılamalarda verilen cezalar ise yine göstermeliktir. Bunun anlamı açık: AKP iktidarı ve tüm devlet kurumları HABAŞ’a ve bunun gibi tüm para babalarına vahşi emek sömürüsüne ve cinayetlerine devam etmelerini söylüyor. Bu, kapitalizmin işçinin alın teri ve kanıyla beslenen bir vampir olduğunu bir kez daha gösteriyor. Kapitalist sistemin yarattığı bu para babaları işçi sınıfı ve emekçi kitlelere savaş açmadan varlığını sürdüremez. Düzenin siyasal partileri, sarı sendikaları, eğitim-öğretim kurumları, yargısı, polisi ve tüm devlet aygıtıyla bu saldırıları organize ediyorlar. Ellerindeki bütün kitle iletişim araçlarını, haber aygıtlarını bu saldırı ve cinayetlerini gizlemek için kullanıyorlar.
Her insan toplumsal yaşamın parçası olduğu kadar, tek başına da bir dünyadır. Umutları, hayalleri ile yaşanacak bir gelecek yok edildi. Bu insanların ailelerine, geride kalan yakınlarına kahredici acılar yaşatılıyor. Katiller bedel ödemeden bu acılara katlanın deniliyor. Boyun eğip mukadderat olarak görün diyorlar. İşçinin fıtratında işyerinde katledilme var, buna inanın diyorlar. Öldürülen öldüğüyle kalsın biz cinayetlere devam edelim diyorlar. Cinayetlerin suç ortakları boyalı basının karşısına çıkıp gerekenlerin yapılacağını söylüyor. Evet, gerekeni yapıp katilleri bir biçimde korumanın yolunu bulacaklar. Yakınlarını kaybeden yüreğinde cehennem ateşi yananlara, beyninde acının fırtınaları kopanlara metanet ve sabır diyorlar. İsyan etmeyin, hele bedel ödetmeyi aklınızdan bile geçirmeyin diyorlar.
Katledilenlerin acısını kendi yüreğinde yaşayan her işçi, sendikacı sokakta haykırıyor; artık yeter!
HABAŞ’ta 9 kasımda katledilen on dokuz can hep beraber haykırıyor;
“Vurun ulan vurun
Ben kolay ölmem
Ocakta küllenmiş közüm
Yürekte söylenecek sözüm var
Halden bilene.”
Bugün sözümüzü haykırma zamanıdır. İşçi sınıfı ailesinin her ferdi için inadına haykırma zamanıdır. Can güvenliğini, yaşamsal varlığını korumak meşru savunma ve misilleme hakkıdır. Saldırganlar bedel ödeyeceğini görmediği, karşılık verilmediği sürece saldırılarında hesapsız olmaya devam eder. HABAŞ sahipleri ve yöneticileri toplu cinayetten değil, işyeri kazasından yargılandıkları sürece benzer suçları işlemeye devam edecektir. Verili iş kanunu ve ceza yasaları benzer cinayetlerin engellemiyor adeta teşvik ediyor. İşçi sınıfının demokratik ve ekonomik örgütü olması gereken sendikalar hem yasalar ve siyasal iktidarlar eliyle hem de sendika bürokratları eliyle tamamen etkisizleştirildi. Yasama kurumu olarak TBMM, AKP-MHP faşist bloku tarafından tamamen devre dışı bırakılıyor. Benzer birçok olayda olduğu gibi bu katliamın meclis tarafından araştırılması engellenerek gerçeklerin başta işçi sınıfı olmak üzere, emekçi kitlelerce öğrenilmesi engellenmeye çalışılıyor.
Bir bütün olarak işçi sınıfı ve onun her bir ferdi şu gerçeği öğrenmek zorundadır. Her türlü sömürüye ve acımasız saldırıya uğrayan odur. Kendisini kendi öz gücünden başka savunacak bir güç yoktur. İnsanca yaşam hakkını bilfiil meşru savunma temelinde kendini örgütlemekten başka şansı yoktur. İşyeri güvenliği dahil çalışma koşullarının nasıl iyileştirileceğini en iyi bilen fiilen o alanda çalışanlardır. Bu alanda işçi sınıfı belirleyici olmadığı sürece bu cinayetler engellenemez. İkinci olarak patronlara işledikleri cinayetin bedelinin ağır olduğu gösterilmek ve yaşatılmak zorundadır. İşçinin emeğinin, canının ve kanının ucuz olmadığı bizzat sınıfın kendisi tarafından gösterilmeli. İşçi sınıfının çıkarını merkeze alarak siyasal iradesini örgütlemeli ve bunu hâkim kılmanın mücadelesini vermeli. Cinayet işleyen hiçbir patronun hayatı öncesinde olduğu gibi devam edememeli. Üretimden gelen gücün kullanılması, siyasal örgütlülüğümüzü geliştirip büyüterek, demokratik ve meşru mücadele araçlarını kullanarak direnmekten başka çaremiz yok.
Katillerden hesap sorana; özgür, demokratik ve insanca yaşam kurana kadar mücadeleye devam.
12 Kasım 2026
Ali Eren Yıldız
ALİAĞA İŞÇİLERİNE
Örs’ün çekiçle dansıdır
Müziğimiz
Demiri damlaya çeviren
Fırınlar
Kıskanır ellerimizi
Ateşini harlayan biziz
Sıcağın ayyuka çıkmış
Resmidir
Anlımızdaki katreler
Sırılsıklam ter içer
Tenimiz
Ruhumuzdan alır
Suyunu çelik
Şavkı parlar yüreğimizde
Dünyanın devranına
Temel atan biziz
Yaratan biz
Üreten biz
ALİAĞA’da
Aç kalan
Kızgın korda yanan
Çelikte KAN
ON DOKUZ CAN biziz
Şah damarında bıçak
Nefessiz mesaimiz
Fabrikada
Tersanede
Şantiyede
Tesadüfi sürer ömrümüz
Öldükçe çoğalan
Çoğaldıça ölen
İşçileriz
Zulmün saltanatını
İnsan mezbahasını
Dara çekmek
Kaderimiz
