ABD, İsrail seçimlerinde Evanjelist-Siyonist ittifak ağır bir yenilgi aldı, Sıra Saray Faşizminde!
Emperyalist Gerici Blok Kaybetmeye Mahkûmdur!
Bölgemizde emperyalist savaş ve bölüşüm mücadeleleri tüm hızıyla sürerken, dünya ABD-İsrail seçimleri sonrası kritik bir dönemden geçiyor. Avrupa’da tüm emekçi sınıfları içine çeken gençlik isyanları, Macaristan’da Orban, Brezilya’da Bolsanaro ve Sırbistan’da Vucic’te şekillenen aşırı sağın yenilgisi, İsrail ve ABD’de savaş yanlısı evanjelist-siyonist ittifakın ağır darbe alması, Türkiye’de kimilerine göre 100-150 milyar doları aşan fon vurgunu. Adeta Türkiye finans kapitalini ele geçirmeye çalışan AKP’nin bürokratik oligarşisinin iş üstünde yakalanması. Tutuklanan yüzlerce bürokrat ve siyasetçinin bırakalım elleri kelepçeli görüntüsünün, gözaltına alınmalarının dahi TV haberlerine verilmemesi bu vurgunun elbette saraydan bağımsız olmadığının bir kanıtı olarak görülmeli.
Erdoğan’ın “ummadığım insanlar işin içindeymiş” ve “sonuna kadar gidilecek” sözleri boş bir laflar. Fon vurgunu Türkiye tarihinin en büyük mali skandalıdır. Baş sorumlusu saray faşizminin ta kendisi, en tepesidir. İstanbul Borsası, SPK, BDDK, Takasbank, Varlık Fonu ve Hazine… Devletin en tepedeki ekonomi bürokrasisi, saray tarafından atanmış kıdemli memurlar Türkiye finans kapitalini neredeyse ele geçirmek üzereydiler. Karşılıklı bilgi dâhilinde gizli-açık yürüyen bu süreç Türkiye finans kapitalinin koçbaşlarının yani Koçların, Sabancıların sermaye birikimini bile aşma noktasına geldiğinde patladı.
Bu soygunun Erdoğan ya da en yakınındakilerden habersiz bir organizasyon olduğu gerçekçi bir yaklaşım olmamakla birlikte sonuçta “Erdoğan’a rağmen, ondan habersiz” olması çok daha kötü bir tablodur. Nedir bu? Saray’ın hükmünün zayıfladığıdır. Sarayı farelerin bastığıdır. Erdoğan FETÖ olayında zamanında onunla işbirliği yapmaktan duyduğu basiretsizliği itiraf ederken ne demişti, “Rabbim de milletim de bizi affetsin”. Bugün de benzer bir durum geçerli değil mi? “Ummadığım insanlar işin içindeymiş” demesi FETÖ olayındaki sözde hayal kırıklığı ile aynı değil mi? Ama bu sefer FETÖ için söylediği sözleri söyleyemiyor. Erdoğan fon vurguncularıyla ‘iltisaklıdır’.
Peşi sıra Azerbaycan ile yaşadığı siyasi-diplomatik kriz ile yılların “iki devlet tek millet” ülküsünün çöküşü. Bu krizi de hiç hafife almamak gerekiyor. TC’nin emperyal vizyonunda ciddi bir gedik açmıştır Aliyev’in tutumu. Bu krizde Azerilerin yeni müttefiki İsrail faktörünü yabana atmamak gerekiyor. Öte yandan Azerbaycan’ın da artık kendi bölgesinde daha bağımsız bir dış politika oluşturmak istediği, yıllardır TC’nin büyük ağabeylik gölgesinden kurtulmak istediği görülmelidir. Azeriler kendi bölgesinde artık biz de “orta ölçekli bir gücüz” demeye başlamıştır. Daha ileri giderek şu bile söylenebilir: Sovyet geçmişinden dolayı Orta Asya Türk cumhuriyetleri için kendisinin TC’den daha iyi bir model olduğunu düşünmektedir. Mesele Türkiye’deki kendini bilmez üç-beş İslamcı, yeni Osmanlıcı zatın başörtü üzerinden yaptıkları gevezelikler değildir. Bu sadece Azerbaycan’ın zamanı gelen dış politika değişimi için vesile olmuştur. TC’nin bu durum karşısında Ermenistan ile ilişkileri derinleştirmesi beklenmelidir.
Amerikan toplumu Trump’ın koşulsuz şartsız İsrail destekçiliğini de şimdiye kadar 50 milyar dolar harcanan İran’a yönelik savaşını da, dünyaya dayattığı kaosu da veto etmiştir. Trump’ın “komünistleri, trans haklarını ve Arap Müslümanları ” şeytanlaştırıp hedef göstermesine de aldırış etmemiştir. Trump aşağılayıcı bir yenilgi almıştır. Amerikan toplumu İran savaşında 130 milyar dolar kazanan Amerikan petrol şirketleri karşısında kendilerinin bir litre benzine 4 dolar ödeyerek soyulduklarının çok iyi farkındaydı. BM ABD temsilcisinin İran savaşına dair “savaş bir yıl daha uzayacak” demesi, Amerikan toplumunun bu savaşın artık bir kördüğüme döndüğünü anlamasını da sağlamıştır. Öte yandan Demokrat Parti kendi içindeki daha solda yer alan sosyalist cenahın ( Mamdani, Sanders, Ortez vb.) önceki seçim politikalarını –pahalılık, yoksulluk ve adalete ilişkin talepleri- öne çıkararak ciddi bir dönüşümden geçmiştir. Buna populist bir tanımlama ile “mavi tsunami” adı verilse de demokratlardaki değişimin yabana atılmaması gerekir. Bu tabi Amerikan emekçilerinin tabandan gelen baskısıyla gerçekleşmiştir. Demokratlar ilk kez senatoya Mısırlı bir Müslüman adayı ( Halk Sağlığı uzmanı Dr. Abdul El Sayed) seçtirme başarısı gösterdiler. Ve Texas! Burada demokratların kazanması gerçekten bir mucizeydi. Dindar bir solcu vaiz (J. Talarico) burada kazandı. Hem de Elon Musk’ın Texas’ta Cumhuriyetçiler için 560 milyon dolar seçim yatırımı yapmasına rağmen. Kansas ise demokratların 1932 yılından beri senatoya hiçbir aday gönderemediği bir eyaletti, burada da kazandılar. Temsilciler meclisine seçilen demokratlar içinde ise içlerinde Dominik, Filistin ve Meksika kökenli olan 8 solcu adayın (demokratik sosyalistler) kazanması seçimlerin bir diğer dikkat çekici sonucuydu. Böylece demokratik sosyalistler kongre içinde örgütlü temsiliyetlerini belirgin biçimde büyütmüşlerdir.
Tüm bu olumlu gelişmeler rağmen elbette bir erken zafer sevinci içine girmemek gerekir. Çünkü Demokratlar içinde geçmişten beri çok güçlü bir Yahudi lobisi hükmünü sürdürmeye devam etmektedir. İsrail taraftarlığı Trump’ın kaos stratejisinden dolayı gelecekte Cumhuriyetçiler içinde belki de Demokratlardan çok daha fazla eleştirilecektir. Gerek Demokratlar gerekse Cumhuriyetçiler içinde İsrail ve İran konularında birbirlerine karşı mücadeleden çok her birinin kendi içlerinde bir çatışma olacağı beklenmelidir.
İsrail’e gelince 120 sandalyeli Knesset’te muhalefet 67, Başbakan Binyamin Netanyahu liderliğindeki iktidar bloku 53 sandalye kazandı. Netanyahu’nun iktidar bloku da Eisenkot’un muhalefet ittifakı da parlamentoda tek başına çoğunluğu sağlayamadı. İsrail’de hükümet kurabilmek için Knesset’te en az 61 milletvekilinin desteği gerekiyor. Açıklanan sonuçlara göre iki blok da bu sayıya ulaşamadığı için hükümetin kurulması, diğer siyasi partilerin desteğine ve yapılacak koalisyon görüşmelerine bağlı olacak. Sonuçta İsrail toplumu da Netanyahu’nun Filistin, İran ve Lübnan’daki namert savaşına artık dur demiştir. Seçimde İsrail’de yaşayan 2 milyon nüfuslu Filistinli Arap oylarda ciddi yükseliş (19 sandalye) Netanyahu’nun planlarını alt üst etmiştir. Netanyahu oy sayımında tek başına önde olsa da çoğunluğu elde edecek bir milli mutabakat hükümeti kuracak aritmetikten yoksun. Netanyahu artık bir savaş kabinesi kurmaktan uzak.
Bu koşullarda ABD ve İsrail’in Ortadoğu’da yeni sömürgeci emperyalist savaşı aynı hız ve şiddetle sürdürmekte zorlanacağı çok açık. Demokratların bu konuda ikna edilmesi, mutabakata zorlanması hiç kolay olmayacak.
Bu taktik ara dönemde asıl olarak kendini sürekli emperyalistler arası dengeye ve onun iç çelişkilerine göre konumlandıran saray faşizmini yeniden değerlendirmekte fayda var. ABD ve İsrail’in kendi halkları nezdinde hezimete uğradığı koşullar TC’nin iç ve dış politikasında elbette ciddi zorluklara yol açacak özelliktedir. Saray, kendi küpünü dolduran ‘sadakatsiz’ bürokratlar, CHP’li itirafçılar, AKP’li fon vurguncularından mütevellit çürük ve yoz bir iktidar olarak gerek Avrupa’da yükselen muhalif hareketlerin kendisine sıçramasının tedirginliği ile gerekse Kürt hareketinin yarattığı demokratik basınç ile dış dengelerin (ABD-seçimleri) kendi aleyhine geliştiği bugünkü koşullarda en zayıf dönemini yaşamaktadır.
19 Mart operasyonu ve mutlak butlan kararı ile başlayan, Kürt hareketini kolektif haklardan mahrum bırakarak Kürt meselesini salt silahsızlanmaya indirgeyen yasal düzenlemeyle devam eden ve NATO toplantısına ev sahipliği ile şahlanan saray faşizmi, fon krizine rağmen mevcut özel yargı operasyonlarını sürdürse de aslında kontrpiye durumdadır. Trump ve Netanyahu’nun kaybetmesi buna tüy dikti diyebiliriz. Sürekli Trump’la şahsi ilişkilere dayandırılan Türk dış politikası, hem bundan ciddi bir kazanım sağlayamamış (F-35’ler) hem de bugüne kadar ABD’nin asıl karar merci olan Kongre’yi kaale almamasının ceremesini çekecek bir duruma düşmüştür.
Tüm bu süreç, Erdoğan’ın bir kez daha seçilmesi için hazırlanan planlamaları ciddi bir akamete uğratacak özelliktedir. Mevcut sistemin parlamenter demokrasinin son kırıntılarından da arındırılacağı muhalefetsiz ve halksız otoriter bir iktidar hedefi eskisi kadar kolay değildir artık. Amaçlanan bölgede ABD emperyalizminin en has oyuncusu ve en az İsrail kadar caydırıcı ve hegemonik güç olmaktı! Ancak dış koşulların kendi aleyhine değiştiği şimdiki durumda hala bu stratejide ilerleyebilecek mi, bu çok şüpheli. Mesela çok iddialı başlatılan Mekke ittifakının bizzat çevrelemeyi düşündüğü İran ile gidip görüşüyor olması bu taşeron gücün o kadar da güçlü olmadığının bir göstergesi sayılmalıdır.
Sarayın planı netti; bölünmüş, kendi içinde kavgalı bir CHP ve oyalanma halinde tutulan bir Kürt hareketiyle seçime gitmek. Uluslararası durumu ve Bölge’yi okuduklarında şimdikinden çok daha totaliter bir iktidara ihtiyacı olduklarını hesaplıyorlardı. Bu yolda tüm engeller kaldırılmalıydı CHP çökertildi ve bölündü. Kürt hareketiyle silahsızlandırılma noktasında İstanbul dâhil, Metina’daki dört stratejik alandan (savaş tüneli) daha çekilmesi konusunda anlaşma yapıldı. “Türkiye’de artık bir tek gerilla yok.” (Bese Hozat) denilmesine rağmen MİT ve Genelkurmay sınır ötesinde çok daha derinlikli alanların da boşaltılmasını istediğinde gerçek bir kriz doğdu. Öcalan’ın İmralı’da tecriti gevşeten yeni bir konuta geçmiş olması bu krizi çözecek özellikte değil. Kuzey’deki bu krize Rojava/Haseke alanında çetelerin saldırıları, Güney’de ise Talabani Barzani arasında ortaya çıkan yeni gerilimler eklendiğinde Kürt hareketinin de bölgede yeni bir taktik planlama yapması zorunluluğu doğmuştur.
On yıl önce Kürt tarafının dile getirdiği, “Kürt meselesini çözerseniz Bölge’de sözü geçen devlet olursunuz, büyürsünüz” söylemine şimdi gerçekten yaklaşıyor muyuz? Kürtler bunu söylerken bölgenin bugünkü gibi yeniden bölüşüm mücadelelerine sahne olacak çok cepheli bir savaş alanı haline dönüşebileceğini öngörmüyorlardı. TC’yi emperyal büyümeye sevk etmenin Kürt meselesini çözmenin bir yolu olmayacağı bugün çok somut olarak ortadadır. Girdiği Mekke İttifakı egemenlerin bölgeye bakış açısını ele veriyor. Kürt meselesini çözerek değil, yeni savaş ittifaklarına girerek bölgeye yaklaşıyorlar.
Bugün aralarında iktidar ve güç mücadelesi olan sınırları geçişken, birbirinden çok katı kompartımanlarla ayrılmamış en az üç devlet fraksiyonundan bahsedilebilinir. Bir tarafta Bahçeli etrafında şekillenen kuvvetler ayrılığına biçimsel de olsa sahip çıkar görünen “ kanun devleti” var ki bu can çekişiyor, giderek hükmünü yitiriyor, diğer yanda içinde üst düzey asker, polis ve saray bürokratları ile savunma sanayinin yükselen kapitalistlerin+ foncu burjuvaların yer aldığı Erdoğan’a bağlı güçler ve son olarak, 2016 darbe sürecinden sonra süngüleri düşen ancak yeniden toparlanarak palazlanan içinde envai çeşit ulusal solcuların da olduğu Ergenekoncu faşist bir kanat var. Erdoğan’a bağlı saray faşizmi bunların üstünde her iki tarafı birden idare ediyor. Son fon vurgunu ile Saray’ın küçük damadına ait -savunma sanayinde yükselen- Albayrak grubunun vurguncu Saray bürokrasisi ile karşı karşıya gelmesi önemle not edilmesi gereken bir durumdur. Erdoğan buna sessiz kalmıştır. Çünkü her iki tarafı birden idare etmektedir.
2016 darbe sonrası yenilenen paşalar zümresine gelirsek: TC’nin kutsal angien rejiminden tümüyle sıyrılmış, kendilerini AKP’nin değil ama Saray rejiminin/ Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi (CHS) emir ve talimatlarına uydurmakta hiçbir sakınca görmemiştir. Sonuçta, CHS, TSK için devlettir. TSK zaten kendini hiçbir zaman hükümetlere bağlı bir güç olarak görmemiştir. O, hükümetlerin değil devletin ordusudur. Ergenekon ve Balyoz yargılamalarından sonra “askeri vesayeti” sonlandıran rejim, askerin 2016’daki son umutsuz isyanını da bastırarak kurduğu CHS ile askeri kendi bünyesine alıp sahiplenerek onu yeniden ‘şereflendirmiştir’ ! Kolu kanadı kırıldı denilen ordu aslında CHS içine alınarak reorganize edilmiş, kısa sürede eski gücüne yeniden kavuşmuştur. Şimdi Erdoğan eskisi gibi yine onların sözünü dinlemektedir. Askerler de mevcut rejimi artık miyadı dolmuş laiklik eleştirileri ile sıkboğaz etmekten çoktan vazgeçmiştir. Askerin AKP ile buluşması ve uyum içinde çalışması Türkiye kapitalizmi ve devlet geleneği açısından elbette çok beklenir durum değildi. Onları böylesine birleştiren Atlantik emperyalizmi ile Avrasyalı güçler arasında bir denge politikası tutturma zorunluluğu olmuştur.
O günlerden bugüne Ordu, CHS’nin “kubbe altı vezirleri” (Divan-ı Hümayun ’daki üst rütbeli paşalar) olarak hanedanla hiç bir çatışmaya girmeden uyum içinde çalışmayı sürdürmektedir. CHS ile TSK artık eşitler arası birlik biçiminde mesai yapmaktadır. Özellikle, İHA, SİHA, Kaan, Altay, Çelik Kubbe gibi “yerli ve milli” savunma projeleri Saray rejimi ile TSK’yı stratejik çıkar birliği temelinde bir araya getirmiştir. Kürt meselesine dair yasal düzenlemenin son karar merci olarak MGK’nın görevlendirilmesi ve PKK’nin askeri alanlarının peyder pey boşaltmaya zorlanmasında oynadığı roldeki etkisi de askerin eski konumuna yeniden yükselmesi olarak değerlendirilmelidir.
Dünya nizamının yeniden şekillendiği ve özellikle Ortadoğu’daki savaş koşullarında TSK, laikliği, Saray da “yeni Osmanlıcılığı” öne çıkarmanın “iç cepheyi güçlendirme” de kendi yararlarına olmayacağını anlamışlardır. Önlerinde İmralı, Suriye, SDG, İsrail, Kandil, İran ve Trump’ın kifayetsiz, belirsiz politikaları varken devletin âli menfaatleri için iç politikada aynı çizgide durmanın hayati önemini anlamışlardır. Görünen o ki AKP, CHS’i ile bir devlet partisine dönüştükten sonra yeni Osmanlıcılığın çok da gerçekçi olmadığını görmüş ve tarihsel Türk devlet geleneğine dümen kırmıştır. O yüzden Türkiye’nin post Kemalist bir düzene geçip geçmeyeceği tam bir muammadır. Burada Kürt özgürlük hareketi AKP’den çok daha belirleyici olacaktır.
Genelkurmay ve kısmen MİT Saray’da dönen dolapların en yakın tanığıdır. İşin iç yüzünden haberdardırlar. Bu konuda sessizliklerini korumaktadırlar. Saray rejiminin tehlikeye girdiği koşullarda nasıl bir tavır takınacakları henüz belirsizdir. Burada Kürt meselesi tayin edici bir faktör olacaktır. Ya Saray’ın Kürt çözümünü kendi geleceğine (seçimler, anayasa değişikliği) malzeme yapmasına seyirci kalmaya devam edecekler ya da bu konuda ciddi adımlar atılmasını zorlayacaklardır. İlk tercih, rejimin çürümesi ve daha fazla yozlaşmasını beraberinde getirecek, Türkiye yeniden yeni bir iç savaş süreci içine girecektir. Bu koşullar, Ergenekoncu faşist kanadın büyümesi anlamına gelecektir.
Geleceğini ABD-İsrail-İngiltere çizgisinde gören, askeri-savaş endüstrisinin “yerli ve milli” tekellerini yanına alarak kendini organize eden saray faşizmi şimdilik öne çıkan en güçlü blok olarak görülüyor.
Mevcut rejim, devlet ve partinin birleştiği, bu şekilde iktidar sınıfının çok daha kristalize olduğu, dar bir yöneticiler grubunun adeta bir hanedanlık yarattığı, meclisi çoktan beridir anlamsızlaştırdığı ve kendi partisini dahi siyaseten diskalifiye ettiği oligarşik bir düzendir. Böylesi bir sistem kalıcılaştığı takdirde hanedan, “momentomori” (öleceğini unutma, hep aklında tut!) kuralı gereği iktidarını çocuklarına ya da güvendiği siyasetçilere, olmadı yakın akrabalarına bırakma istidadı içinde olacaktır. İran ve Kuzey Kore’de olduğu gibi. Oligarşik hanedan rejiminin devamı için elbette başka yollar da gündeme gelecektir. Aynı Osmanlı sarayındaki entrikalar ve hanedan savaşları gibi! Türkiye’nin geleceğinde böylesi güçlü ihtimaller varsa Saray rejiminin tez elden yıkılması memleketin geleceği için elbette en hayırlısı olacaktır.
Evet, yeni kriz ortamı ülkemizde anti faşist, anti emperyalist bir cephenin şartlarını olgunlaştırıyor, ancak;
Devrimci hareket, mevcut koşullarda Türkiye siyaset sahnesinde maalesef oyuncular içinde bile değil ve asıl sorun oyun oynamak değil oyun kurucu olmak!
Yalnızca örgüte daralmış çalışma yapabiliyoruz, bu öldürücüdür ve yıllardır kastlaşmış haldeyiz.
Yeni güç ve mücadele araçlarını yaratamayan devrimciler, ölüyü canlandırmak misali, eski güç ve araçlara yükleniyor. Her alanda bugünün çelişkileri içine oturan yeni, daha ileri örgüt ve mücadele yöntemleri geliştirme zorunluluğunu kafamıza kazımak zorundayız. Bugünün dünyasında, başka biçimde nefes alma şansımız dahi yoktur. 21. yüzyılın dili yeni bir zor dilidir, bu dili öğrenmek zorundayız.
Tüm yeryüzü tarihte görülmedik bir altüstlük yaşıyor. Bugün, hem zengin tarihsel birikimimizden temel dersler çıkarmadan hem altüst olan dünya nesnelliğini kavramadan devrimci bir strateji inşa edilemez.
Dönem tüm emekçi, sol, sosyalist kesimlerin antifaşist bir cephe içinde birleşmesini zorunlu kılmaktadır. Bu konuda son bir yıl içinde çeşitli çağrılar yapılmış ancak mevcut güçler henüz bir araya gelememiştir. Oysaki faşizme karşı ortak bir cephe ihtiyacı her gün daha fazla kendini dayatmaktadır.
Mehmet Turan
